Finale Biologie Olympiade 2011


Van vrijdag 10 tot en met donderdag 16 juni 2011 vindt de finale van de Biologie Olympiade plaats. Volg hier de belevenissen van de twintig finalisten!

zondag 10 juli 2011

Taipei vanuit een ander perspectief

Na een nacht met 8 uur slaap werd iedereen weer opgeknapt en redelijk jetlagvrij wakker. De tassen werden weer ingepakt en we maakten ons op voor het eerste avontuur van vandaag, namelijk ontbijt in het hotel. Dat was Taiwanees met een westers tintje en bestond uit koude rijst met allerlei ingemaakte groenten en vruchten enerzijds en toast met boter en een gekookt ei anderzijds. Wij kozen bijna unaniem voor het Taiwanese assortiment, naar tevredenheid. Wij als ‘reisleiders’, zoals de leerlingen ons inmiddels noemen, bedachten dat het fijn zou zijn om deze dag nog wat actiefs te doen, voordat de mentale prestaties de overhand zullen nemen. We gingen op weg naar Jilong River, om in het naastgelegen park te gaan fietsen. De route naar de metro, iets meer dan een kilometer, bood echter al bijzonder veel interessants. Hoewel het vanochtend nog korte tijd hard regende, brak het wolkendek dat ons sinds gisteren had overspannen open en maakten we kennis met de zon. Met een zonnetje erbij zag de stad er meteen wat vriendelijker uit. We liepen door enkele straatjes die naar onze relatief prille maatstaf typisch Taipeis waren. Net als elke andere straat in Taipei zaten ze volgepakt met winkeltjes. In iedere drie blokken van deze stad is werkelijk alles te koop. Verder deed ik weer dezelfde waarneming als gisteravond: Hoe ouder de straat, hoe smaller hij is. In het oude centrum is er net plaats voor twee auto’s en een oneindige rij geparkeerde scooters naast elkaar. Alle straatjes hebben overdekte trottoirs, waarboven vijf verdiepingen met woningen zitten. Iedere paar meter hangt er een metershoog neonbord aan de gevel, waardoor het er gisteravond bijna lichter was dan nu overdag. Iets verderop vonden we een ondergrondse markt, die uitkwam op het metrostation. Net als alle andere Aziaten houden Taiwanezen duidelijk van allerlei prullaria, vooral voor hun elektronica. Je kunt hier je mobiel beter kleden dan jezelf. Of het nu nuttig is of niet, de markt werd er wel kleurrijk van. Verder werd weer bevestigd wat alle boekjes zeggen: in Taipei kun je altijd en overal eten. De hoeveelheid geuren in de ondergrondse markt was overweldigend en hetzelfde gold voor de maple sirop geur aan het einde van de markt.
We namen de metro naar de overkant van de rivier. Op de brug over de rivier konden we voor het eerst een goede blik werpen op het wereldberoemde Taipei 101. Het voldeed kennelijk niet geheel aan de verwachtingen, want hoewel het gebouw is geïnspireerd op bamboe maakte Ange het uit voor een stapeltje doosjes van de Wok to Go, Han vond het lijken op opgestapelde ijshoorntjes (maar dan die vierkante) en volgens Chris was het een palmboom. Die kan de architect in z’n zak steken.
Nadat we de enigszins afgelegen toegang tot het park hadden gevonden, vonden we snel een Taiwanees die ons de weg kon wijzen naar de fietsverhuur. Een half uur later zaten we, na enig gesteggel over het al dan niet moeten afgeven van paspoorten, op onze gehuurde blauwe mountainbikes. Omdat fietsen in deze stad een bijzonder slecht idee is, tenzij je graag je leven aan je voorbij ziet flitsen, verkozen we het perfect aangelegde fietspad langs de rivier. Aan de overkant van de rivier konden we genieten van de heuvels waartussen Taipei is gebouwd en die dicht begroeid zijn. Na een uurtje zochten we een Familymart op en zochten een lunch bij elkaar. We probeerden de broodjes, maar het werd ons snel duidelijk dat rijst de specialiteit is van de Taiwanese keuken. Gelukkig waren er ook de driehoekige ‘sushi’-pakketjes, die in heel Azië en op grote schaal door de mini-supers verkocht worden en eigenlijk altijd wel goed smaken.
Nog altijd genietend van de brandende zon, de bergen op de achtergrond en de wind in de rug keerden we terug naar de fietsverhuur. Ons zo min mogelijk ergerend aan ons eigen zweet en zeer voldaan van het bewegen liepen we naar de metro en keerden terug naar ons hotel. Daar zat onze ’student guide’ al op ons te wachten. Vera, zoals ze zich laat noemen, lijkt een erg aardige meid en ze kan goed Engels. Ze viel meteen in de smaak bij ons team.
Iets later dan gehoopt vertrokken we naar het hotel van de leerlingen. Dat valt zoals verwacht met geen pen te beschrijven. Gelukkig hebben ze daar sterren voor uitgevonden: vijf dikke, vette, gouden sterren. Het splinternieuwe hotel is volledig aangekleed met op maat gemaakte borden, posterwanden, programmaposters en nog veel meer, alsof het speciaal voor de IBO is neergezet. Het zal de leerlingen aan niets ontbreken. Ze kunnen zelfs, als ze willen, vanuit hun bad naar buiten kijken… En als ze privacy willen maken ze de glazen wand van de badkamer gewoon mat. Ook het eten is van bijzonder goede kwaliteit. De drie reisleiders hebben vanavond geheel onverwacht in het hotel kunnen bliksemdineren (twee keer zelfs door enige communicatieproblemen) en als deze steekproef representatief is lijkt het erop dat de leerlingen een paar kilo zwaarder zullen terugkomen.

Inmiddels zijn wij juryleden ook aangekomen in ons hotel. Ook dat voldoet heel goed. Bedenkende dat we de bedden de komende dagen niet veel zullen zien voldoet het misschien wel te goed. Morgen gaat het vertalen voor ons beginnen en zijn we dus een tijdje offline. Afhankelijk van ons programma volgt dinsdagavond of donderdagavond het volgende, waarschijnlijk veel kortere berichtje.

Drinkstop onder de snelweg

Eva voor een stapeltje Wok to Go doosjes

Team met hun IBO-uitrusting

Wachten op de bus

1 opmerking:

  1. Het grootste gedeelte zit er nu op. De laatste loodjes nog en dan morgen het Coca Cola museum (huh?)zag ik op de website van de IBO organisatie.
    Ik wens iedereen nog veel sterkte en vooral een goede afloop toe, Stephen in het bijzonder.

    Mark Koren

    BeantwoordenVerwijderen