Finale Biologie Olympiade 2011


Van vrijdag 10 tot en met donderdag 16 juni 2011 vindt de finale van de Biologie Olympiade plaats. Volg hier de belevenissen van de twintig finalisten!

woensdag 20 juli 2011

De laatste etappe: terug in Taipei

We zijn terug in het hotel waar ik de blogpost over de IBO schreef. Het is de ochtend van onze laatste dag en dat vinden we allemaal erg jammer. Gisteren hebben we vooral besteed aan het genieten van mooie uitzichten. Om daarvan te kunnen genieten moesten we wel een laatste aanvaring aangaan met het Taiwanese klimaat. We beklommen een aantal bergjes en bekeken enkele overblijfsels van de oude goudmijnen. Maar het meest bijzondere element van de dag van gisteren was de Taiwanese gastvrijheid en vriendelijkheid. Die eigenschappen hadden we al eerder kunnen ervaren, maar gisteren hebben we er meer dan ooit van kunnen genieten. Bij een balie hoef je niet bang te zijn als de medewerker geen Engels spreekt. Binnen 30 seconden staat er een Taiwanees naast je die dat wel doet en vraagt of hij/zij ergens mee kan helpen. Ook in de metro of de wachtrij wordt de aangesproken, gewoon om een praatje te maken over waar je vandaan komt en waar je naartoe gaat. Elk gesprek eindigt met de zin 'Wohelcome to Taiwwohan'. Ook word je aangesproken als je bij een bushalte staat en aan de hand van een volledig Chinees busschema probeert uit te vogelen hoe je bij je bestemming kan komen. De willekeurige voorbijganger adviseert je en houdt vervolgens twee taxi's voor je aan en instrueert de chauffeurs. De eigenaar van zowel het hostel in Taroko als David, de eigenaar van de B&B in Jiufen, waren bijzonder vriendelijk en spraken goed Engels. Met David is uitgebreid geconverseerd over muziek, electronica, Afrikaans en Chinees.
Gisteravond waren we met de metro (die overigens de beste is die ik ooit heb meegemaakt) op weg naar Taipei 101 toen we in gesprek kwamen met een groepje Taiwanese meisjes. Zij vertelden ons dat we zeker naar Raohe night market moesten gaan na ons bezoek aan de toren. Zij gingen er ook naartoe, dus sloten we af met 'misschien tot straks'. Na een geweldige ervaring in Taipei 101 zagen we ze inderdaad weer, waarna we geassisteerd werden bij het kopen van souvenirs.
Ik wilde jullie graag vertellen over de Taiwanese vriendelijkheid, maar nu is het tijd geworden om van de laatste uurtjes in Taipei te gaan genieten. De eerstvolgende keer dat jullie van ons horen is waarschijnlijk op Schiphol.  Tot dan!

dinsdag 19 juli 2011

Taroko is met geen pen te beschrijven

De dag van gisteren bevatte te veel pracht om een goed verslag op papier te zetten. Ik zal daarom beginnen met de conclusie: Taroko gorge is een plek die zonder twijfel tot de mooiste op deze aarde behoort. De kaarsrechte rotswanden van meer dan 1000 meter hoog zijn met niets te vergelijken. Het natuurgeweld dat deze wanden gemaakt heeft en nog steeds vormt (een combinatie van een rivier en tektonische activiteit) moet immens zijn. We hadden het geluk een tocht te kunnen maken met twee auto’s met chauffeurs, waardoor we zelf konden bepalen wat we deden. Wij kozen voor de iets avontuurlijker benadering en hebben een drietal kleine wandeltochtjes gemaakt. Daarnaast zijn we nog twee keer naar een tempel gelopen (die liggen op de beste plekken) en zijn we een hangbrug over de rivier op geweest. Overal word je omringt door drieduizend meter hoge pieken, soms vol met subtropische begroeiing, soms kaal door aardbevingen en afbrokkelend steen, of gladgepolijst door het snelstromende water. Onze jonge biologen hadden natuurlijk extra oog voor al het inheemse kruipende, vliegende en plantaardige leven. Gelukkig heeft Taroko een groot scala en is bijna alles ons onbekend. Reusachtige vlinders en spinnen, sprinkhaantjes en rupsen, allemaal even interessant. Het was een heerlijke dag en we hebben bergen foto’s gemaakt om onszelf en het thuisfront te laten nagenieten. Door het trage internet hier lukt het niet goed om ze in grote hoeveelheden te uploaden. Ik laat het dus voor nu bij een paar foto's.

Aan het einde van de middag zijn we teruggekeerd naar Hualien om daar de trein te nemen naar het noorden. Na een wat bijzondere busrit en met wat hulp van de locals zijn we aangekomen in onze B&B. Het eerste object van studie was daar niet het bed, maar een wandelende tak die de weg overstak. Immers, hoe vaak maak je dat in Nederland nou mee?
Vandaag is er weer een dag vol moois, want het landschap hier is veelbelovend: bergen met kronkelende weggetjes die afzakken naar de oceaan. Vanavond keren we terug naar Taipei. We hopen Taipei 101 te benutten voor een panorama over een nachtelijke wereldstad. Vanavond horen jullie of dat gelukt is…





zondag 17 juli 2011

Kennismaking met de Taiwanese natuur

Na een uitzonderlijk korte nacht zijn we vandaag abrupt in een ander Taiwan terechtgekomen.
Vanochtend vroeg namen Hans, Eva en ondergetekende afscheid van Ange, die rond deze tijd terugvliegt naar Nederland. In het gezelschap van enkele andere delegaties en een berg koffers vertrokken we naar het hotel van de leerlingen. Daar was die nacht hard en lang doorgefeest, maar ons viertal stond toch al klaar in de foyer, hoewel misschien niet geheel wakker. Het was tijd om afscheid te nemen van alle nieuwe vrienden en de laatste facebookaccounts uit te wisselen. Daarna wrongen we ons in ons privevervoer, dat ons naar het station van de hogesnelheidstrein bracht. De student guide ging met ons mee, om ons te assisteren bij het vinden van de juiste trein. Het korte stukje naar Taipei met de hogesnelheidstrein was een leuke ervaring en het gaf ons de kans om nog wat cadeautjes te geven aan de student guide, Vera. Op het centraal station van Taipei moesten we afscheid van Vera, wat haar zwaar viel. Zo'n lieve en fijne student guide is alles wat je kunt wensen en ze kon het geweldig met ons team vinden. Hoewel ze het niet zelf kan lezen wil ik het toch zwart op wit zetten: Vera, bedankt voor alles!

Vanaf het centraal station zoefden we door de buitenwijken van Taipei naar het oosten tot aan de kust, om vervolgens af te zakken naar het zuiden. De leerlingen gebruikten de tijd om de gemiste uurtjes slaap in te halen. In twee uur tijd moesten we de IBO achter ons laten en accepteren dat er vanaf nu alleen nog foto's en herinneringen resten. Vanuit onze coupe maakten we kennis met een andere kant van Taiwan: de onaangeroerde, dunbevolkte en uitgestrekte bergen vol subtropische planten. We reden ook langs het turtle island, dat een verplicht fotomomentje is.
Na aankomst in Hualien startte een lange communicatiesessie met de lokale VVV en een taxichauffeur, om het vervoer van morgen te regelen. Uiteindelijk begreep iedereen wat de bedoeling was en konden er handen gedrukt worden. We werden naar Taroko gebracht, naar ons hostel dat naast de ingang van de wereldberoemde gorge gelegen is. We reden meteen een stukje verder, om de taxi te verruilen voor een wandelpad. Omringd door kaarsrechte rotswanden en het geluid van cycaden bekeken we subtropische planten met rare bladeren, zwarte vlinders en de grootste spin die ik ooit in het wild heb gezien. Wel hadden we last van een van de bekende afternoon showers, die krachtiger zijn dan de gemiddelde douche, dus het aantal foto's is beperkt gebleven.
Inmiddels hebben we gegeten in een toeristenlokaaltje, dat volgens de locals erg duur is, maar naar onze maatstaven nog altijd bizar goedkoop. Nu zitten we met een enorme hoeveelheid elektronica in de woonkamer van het hostel. Twee iPods, een eeePad (die Hans heeft gekregen) en een viertal laptops zitten het wifi van het hostel te blokkeren met facebookchats, blog- en forumposts en het zoeken naar apps om mandarijn te leren (voorbereiding voor de lange terugreis). Overcompensatie van een week zonder internet in ultieme vorm.
Morgen gaan we met twee auto's met chauffeurs door de gorge rijden en alle hoogtepunten bezoeken. De beelden die vandaag ons netvlies hebben gestreeld beloven een heleboel goeds.





zaterdag 16 juli 2011

Vier winnaars: drie keer brons en een keer zilver!

De titel meldt meteen het belangrijkste nieuws van de dag: ons team heeft maarliefst vier medailles binnengesleept!
Frank, Stephen en Chris hebben alledrie een bronzen medaille weten te scoren. Han heeft het zelfs geschopt tot zilver! Alle vier hebben ze een geweldige prestatie geleverd en het resultaat hebben ze meer dan verdiend. Een mooie beloning voor het vele werk dat het viertal de afgelopen weken in de voorbereiding heeft gestopt!
Han, Chris, Stephen en Frank, van harte gefeliciteerd!

De dag van vandaag had nog meer te bieden dan de prijsuitreiking. Er waren excursies in de ochtend en een afscheidsdiner aansluitend op de sluitingsceremonie. Helaas is er op dit moment geen tijd om er in detail op in te gaan (het is hier inmiddels elf uur in de avond en er moet nog gepakt en afscheid genomen worden). Wel zijn er een hoop foto's te bewonderen, waaronder een aantal van de zeer spectaculaire shows tijdens de ceremonie. Het is deze keer dus vooral kijkplezier en weinig leesplezier. Morgen meer!





vrijdag 15 juli 2011

IBO in vogelvlucht

Vandaag heeft de jury voor het eerst sinds maandag de unieke combinatie van voldoende tijd en toegang tot een laptop en ik grijp deze gelegenheid aan voor het maken van deze blogpost. Hier volgt een korte impressie van de IBO...

De maandag begon met het aantrekken van onze nette kledij; voor de openingsceremonie moet je er toch een beetje representatief uitzien. Voor de leerlingen betekende dit dat er twee rode shirts en twee paarse shirts werden geselecteerd. De ceremonie werd gehouden in de Sun Yat-sen memorial hall, vlakbij Taipei 101 en bij binnenkomst werden we getrakteerd op de wisseling van de wacht van de vader des vaderlands. De openingsceremonie was erg leuk en strak georganiseerd, maar had tot onze verbazing wel een vrij Europees tintje. Wel kwam de vice-president op bezoek, samen met zijn zwerm van mannen in blauwe overhemden, om een paar woorden te zeggen. Na de openingsceremonie werden we meteen weer van de leerlingen gescheiden. Zij vertrokken om de practicumzaal te gaan bekijken en wij doken onze vergaderzaal in voor de eerste vertaalsessie. Ook gingen ze naar Taipei 101, om van het uitzicht over Taipei te genieten. Behalve om te eten en het toilet te bezoeken kwamen we er de volgende 15 uur niet uit. De prakticumtoets was van goede kwaliteit en had een erg verrassend element: een neurologisch onderzoek aan het onderlijf van een kikker. Gelukkig bleek dat alle studenten goed tegen kikkerbillen kunnen en ons team vond het unaniem een geweldig leuke opdracht. Na een hele lange dag vol toetsen hadden de leerlingen op dinsdagavond een relaxmomentje verdiend. Dat kwam in de vorm van een reunie met de jury, hoewel dat niet op het oorspronkelijke programma stond. De jury gaf massaal en met alle liefde een tripje naar Taipei 101 op om de leerlingen te kunnen troosten of in hun euforie te kunnen delen. Gelukkig bleek de gemoedstoestand van ons viertal dichter bij euforie dan bij wanhoop te liggen. Na 25 korte minuten vertrokken we weer, om van onze vrije avond te genieten. Wij besteedden die aan het bezoeken van een night market in Keelung, waar we allerlei lokale specialiteiten proefden, waaronder 'stinky tofu', die voor de meesten niet voor herhaling vatbaar was. De leerlingen hadden hun eerste culture night, waarbij de teams een voor een optreden. Als we de nieuwsbrief van de organisatoren kunnen geloven, was het een kleurrijk geheel en een zeer geslaagde kennismaking met andere culturen.
Woensdag gingen de leerlingen op excursie naar een traditional arts parks en het Aviation museum. Hoe dat geweest is hebben we nog niet kunnen bespreken, simpelweg omdat er zoveel belangrijker en leuker zaken te bespreken waren tijdens de schaarse momenten dat we elkaar hebben gezien de afgelopen dagen.
Op hetzelfde moment zat de jury weer vastgeroest aan hun laptop in de juryroom. Er moest een tweetal theorietoetsen vertaald worden. Helaas viel de kwaliteit van de toetsen een beetje tegen, waardoor de discussie over de toetsen erg lang duurde. De definitieve versie van de toets kwam helaas pas rond drieën 's nachts, na zo'n 18 uur van verbrokkelde discussie. Het vertalen duurde dan ook tot 6 uur 's ochtends, waarna we direct doorgingen naar het ontbijt, om vervolgens wat te slapen. Op dat moment zaten ook de leerlingen aan het ontbijt, omdat zij op tijd (lees: veel te vroeg) aanwezig moesten zijn in de toetsruimte. Na een toets van 2 uur en een toets van 2,5 uur waren de leerlingen eindelijk klaar met al het harde werk. Volgens de leerlingen gingen de toetsen goed. Helaas zullen we tot morgen moeten wachten om te weten of de leerlingen het beter hebben gedaan dan de andere studenten en kans maken op een medaille... Na de toetsen ontmoetten we elkaar bij de universiteit, om daar te genieten van wat Taiwanees eten en de Taiwanese cultuur. Er was trommelmuziek met een traditionele lion dance, met grote maskers. Ook was er een klein jeugdorkest en de uitvoering van een Taiwanese opera, waarbij ook dans en acrobatiek te zien waren. Na de oude cultuur was er tijd voor de nieuwe: een dj en een dansvloer is alles wat je nodig hebt om een groep jonge biologen uit hun dak te laten gaan. Ik moet bekennen dat ook het jongere deel van de jury er erg van genoot en dat de avond voor iedereen te vroeg afgelopen was.

Inmiddels zit de jury alweer 8 uur in de juryroom om de resultaten van de toetsen te bekijken en controleren en om te vergaderen over de toekomst van de IBO. De leerlingen hebben een excursie naar Yangminshan national park, om een andere memorial building voor Sun Yat-sen te bekijken. Als juryleden zijn we daar dinsdag al op bezoek geweest en we konden concluderen dat het zeer de moeite waard is. Het gebouw is gebouwd bovenop een zwavelbron, waardoor het geheel zonder metalen gebouwd moest worden. De zwavel ruik je overal. Het gebouw is gebouwd ter gelegenheid van de 100ste geboortedag van Yat-sen en staat om die reden ook op het biljet van 100 Taiwanese Dollar.
Er is vanmiddag ook nog tijd voor een bezoek aan het National Palace museum, die vele hoogtepunten van de Chinees-Taiwanese kunsthistorie in bezit heeft. Ook morgenochtend is er nog tijd voor ontspanning en een excursie. Daarna kunnen we in hoog tempo onze zenuwen gaan opjagen, want 's middags is het tijd voor de prijsuitreiking. We houden jullie op de hoogte...

zondag 10 juli 2011

Taipei vanuit een ander perspectief

Na een nacht met 8 uur slaap werd iedereen weer opgeknapt en redelijk jetlagvrij wakker. De tassen werden weer ingepakt en we maakten ons op voor het eerste avontuur van vandaag, namelijk ontbijt in het hotel. Dat was Taiwanees met een westers tintje en bestond uit koude rijst met allerlei ingemaakte groenten en vruchten enerzijds en toast met boter en een gekookt ei anderzijds. Wij kozen bijna unaniem voor het Taiwanese assortiment, naar tevredenheid. Wij als ‘reisleiders’, zoals de leerlingen ons inmiddels noemen, bedachten dat het fijn zou zijn om deze dag nog wat actiefs te doen, voordat de mentale prestaties de overhand zullen nemen. We gingen op weg naar Jilong River, om in het naastgelegen park te gaan fietsen. De route naar de metro, iets meer dan een kilometer, bood echter al bijzonder veel interessants. Hoewel het vanochtend nog korte tijd hard regende, brak het wolkendek dat ons sinds gisteren had overspannen open en maakten we kennis met de zon. Met een zonnetje erbij zag de stad er meteen wat vriendelijker uit. We liepen door enkele straatjes die naar onze relatief prille maatstaf typisch Taipeis waren. Net als elke andere straat in Taipei zaten ze volgepakt met winkeltjes. In iedere drie blokken van deze stad is werkelijk alles te koop. Verder deed ik weer dezelfde waarneming als gisteravond: Hoe ouder de straat, hoe smaller hij is. In het oude centrum is er net plaats voor twee auto’s en een oneindige rij geparkeerde scooters naast elkaar. Alle straatjes hebben overdekte trottoirs, waarboven vijf verdiepingen met woningen zitten. Iedere paar meter hangt er een metershoog neonbord aan de gevel, waardoor het er gisteravond bijna lichter was dan nu overdag. Iets verderop vonden we een ondergrondse markt, die uitkwam op het metrostation. Net als alle andere Aziaten houden Taiwanezen duidelijk van allerlei prullaria, vooral voor hun elektronica. Je kunt hier je mobiel beter kleden dan jezelf. Of het nu nuttig is of niet, de markt werd er wel kleurrijk van. Verder werd weer bevestigd wat alle boekjes zeggen: in Taipei kun je altijd en overal eten. De hoeveelheid geuren in de ondergrondse markt was overweldigend en hetzelfde gold voor de maple sirop geur aan het einde van de markt.
We namen de metro naar de overkant van de rivier. Op de brug over de rivier konden we voor het eerst een goede blik werpen op het wereldberoemde Taipei 101. Het voldeed kennelijk niet geheel aan de verwachtingen, want hoewel het gebouw is geïnspireerd op bamboe maakte Ange het uit voor een stapeltje doosjes van de Wok to Go, Han vond het lijken op opgestapelde ijshoorntjes (maar dan die vierkante) en volgens Chris was het een palmboom. Die kan de architect in z’n zak steken.
Nadat we de enigszins afgelegen toegang tot het park hadden gevonden, vonden we snel een Taiwanees die ons de weg kon wijzen naar de fietsverhuur. Een half uur later zaten we, na enig gesteggel over het al dan niet moeten afgeven van paspoorten, op onze gehuurde blauwe mountainbikes. Omdat fietsen in deze stad een bijzonder slecht idee is, tenzij je graag je leven aan je voorbij ziet flitsen, verkozen we het perfect aangelegde fietspad langs de rivier. Aan de overkant van de rivier konden we genieten van de heuvels waartussen Taipei is gebouwd en die dicht begroeid zijn. Na een uurtje zochten we een Familymart op en zochten een lunch bij elkaar. We probeerden de broodjes, maar het werd ons snel duidelijk dat rijst de specialiteit is van de Taiwanese keuken. Gelukkig waren er ook de driehoekige ‘sushi’-pakketjes, die in heel Azië en op grote schaal door de mini-supers verkocht worden en eigenlijk altijd wel goed smaken.
Nog altijd genietend van de brandende zon, de bergen op de achtergrond en de wind in de rug keerden we terug naar de fietsverhuur. Ons zo min mogelijk ergerend aan ons eigen zweet en zeer voldaan van het bewegen liepen we naar de metro en keerden terug naar ons hotel. Daar zat onze ’student guide’ al op ons te wachten. Vera, zoals ze zich laat noemen, lijkt een erg aardige meid en ze kan goed Engels. Ze viel meteen in de smaak bij ons team.
Iets later dan gehoopt vertrokken we naar het hotel van de leerlingen. Dat valt zoals verwacht met geen pen te beschrijven. Gelukkig hebben ze daar sterren voor uitgevonden: vijf dikke, vette, gouden sterren. Het splinternieuwe hotel is volledig aangekleed met op maat gemaakte borden, posterwanden, programmaposters en nog veel meer, alsof het speciaal voor de IBO is neergezet. Het zal de leerlingen aan niets ontbreken. Ze kunnen zelfs, als ze willen, vanuit hun bad naar buiten kijken… En als ze privacy willen maken ze de glazen wand van de badkamer gewoon mat. Ook het eten is van bijzonder goede kwaliteit. De drie reisleiders hebben vanavond geheel onverwacht in het hotel kunnen bliksemdineren (twee keer zelfs door enige communicatieproblemen) en als deze steekproef representatief is lijkt het erop dat de leerlingen een paar kilo zwaarder zullen terugkomen.

Inmiddels zijn wij juryleden ook aangekomen in ons hotel. Ook dat voldoet heel goed. Bedenkende dat we de bedden de komende dagen niet veel zullen zien voldoet het misschien wel te goed. Morgen gaat het vertalen voor ons beginnen en zijn we dus een tijdje offline. Afhankelijk van ons programma volgt dinsdagavond of donderdagavond het volgende, waarschijnlijk veel kortere berichtje.

Drinkstop onder de snelweg

Eva voor een stapeltje Wok to Go doosjes

Team met hun IBO-uitrusting

Wachten op de bus

zaterdag 9 juli 2011

Over Campbells en vliegtuigen

De echte kenners zijn er al van op de hoogte: gisteren is het Nederlandse team vertrokken vanaf Schiphol met als bestemming: Taipei, Taiwan. Ongeveer 30 uur later zitten we nu even bij te komen in ons hotel en maken we ons op om ons kussen van dichtbij te bekijken. Een kort verslagje van onze eerste dag on the road ... and in the air.


Afgesproken was dat we elkaar rond 11 uur zouden treffen in vertrekhal 3. Dat tijdstip bleek vrij te interpreteren en alleen Chris, Ange en Eva waren 'op tijd'. De Nijmegenaren, Han, Frank, hun ouders en ikzelf, hadden een flinke filemarge ingebouwd, maar hadden die niet nodig en waren al om 9.45 uur aanwezig. Dat leverde een goed excuus op om op jacht te gaan naar koffie met iets lekkers. Later bleek dat Stephen op dat moment een nestje had gebouwd elders in de vertrekhal, waar hij al een paar uur bezig was de band met zijn Campbell te versterken. Om 11 uur was het hele team compleet, aangevuld met Yvo en Daan en op enigszins afgeslankte vorm zelfs de ouders van Stephen. In het half uur dat volgde druppelden er nog enkele oud-olympisten binnen. Chris dook uit zijn tas een paar geweldige t-shirts op, die ons in de uren die volgden nog veel gespreksstof zouden bieden. Frank, Han en Stephen hulden zich in een paars 'Gram positive' shirt en Chris koos zelf voor een rood 'Gram negative'  shirt.
Waar olympisten zijn, zijn camera's, dus die doken al snel van alle kanten op. Groepsfoto's, grotere-groepsfoto's en grote-groepsfoto's werden gemaakt, waarna er afscheid genomen kon worden en er kon worden gezwaaid. Ons avontuur was begonnen!
Schiphol bood bij dit bezoek weinig verrassingen, afgezien van een presentje dat voor ons was achtergelaten bij de boardingbalie. Alle leerlingen kregen een model van de Boeing 747 van China Airlines waar we de dag die volgde in verbleven. Meteen na het boarden bleek dat het om een bijzonder exemplaar ging, waar de stewardess wel een maaltijd tegenover wilde zetten. De mannen wilden liever een e-mailadres, maar dat zat er, ondanks herhaalde pogingen niet in.
De vlucht begon met goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat we de stoelen achter de nooduitgangen hadden gekregen, wat enerzijds betekende dat we over zeeen beenruimte konden beschikken en anderzijds dat we diepgaande studies konden verrichten naar het uitscheidingspatroon van onze medemens. Het slechte nieuws was het ontbreken van persoonlijke mediaschermpjes in het toestel, waardoor we onze tijd niet zouden kunnen vullen met het staren naar zoetsappige romantische komedies (juryleden) of actiefilms vol goedkope stunts (leerlingen). Dit leidde tot een geheel nieuw fenomeen: de vlucht werd gevuld met het overhoren van feitenkennis uit Campbell! Uiteindelijk werden er ook enkele pogingen gedaan om te slapen, maar die waren veelal niet succesvol.
Na bijna 11 uur gezeten te hebben kregen we in Bangkok het eerste voorproefje van het klimaat waarin we de komende weken gaan leven: stapsgewijze overgangen tussen 35 graden en 80% luchtvochtigheid naar 18 graden en droge lucht. Onze bewegingsvrijheid beperkte zich tot de 100 meter tussen in- en uitgang van de gate, maar die ruimte had gelukkig alles wat we nodig hadden: vrije meters om de benen te strekken, toiletten om onze wandelingen een doel te geven, ligstoelen met heel dikke kussens en computers met internet voor de hoognodige communicatie met het thuisfront. Bovendien had Stephen zijn ukulele, zodat er zowel op de achtergrond als op de voorgrond wat extra geluid was.
De vlucht naar Taipei was gelukkig kort (3,5 uur) en werd gevuld met eten (de derde maaltijd al, gelukkig met toenemende kwaliteit) en slapen. Om 13 uur lokale tijd doemde de kust van Taiwan op en klapte het landingsgestel uit. Iedereen was meteen klaarwakker en vol gezonde spanning.
Al onze tassen kwamen soepeltjes van de band rollen en zoals voorspeld stonden twee jonge Taiwanezen ons met een IBO-bordje op te wachten in de aankomsthal. We belaadden onszelf met de Taiwanese Dollar en een zevental buskaartjes en namen weer afscheid van onze heel vriendelijke IBO-gidsen; we proberen het nog even een dagje zonder 24-uurservice. De busrit naar Taipei en aansluitende taxirit naar het hotel verliepen niet zonder de bekende communicatieproblemen, maar dankzij het briefje met Chinese tekens dat we op het vliegveld hadden gekregen waren we toch binnen een uur bij het hotel.
We hadden allemaal erg behoefte aan een douche en vertrokken daarna weer fris richting markt, om binnen twee minuten weer klam te zijn. Gelukkig is acclimatiseren in een paar uur goed mogelijk. We struinden wat door de straten van het oude centrum van Taipei. De term 'oude centrum' moet in voor Taipei geheel geherdefinieerd worden. De 21e eeuw is hier volop aan de gang, al kent ook die uitspraak een andere invulling dan in West-Europa. Morgen gaan we meer van stad bekijken en zal ik proberen deze onduidelijke beschrijving beter in te vullen. Het hoogtepunt van de avond werd gevormd door een tempel die midden in de stad ligt en druk wordt bezocht door Taiwanezen, maar toch een vreemde rust uitstraalt. Een bedwelmende wierooklucht, het gekletter van water, offers van bloemen, vruchten en ander eten en beelden van boeddha's en andere goden, omringd door flats met neonreclames... een bijzondere combinatie. Uiteindelijk doken we een buffetbar in, waar we voor belachelijk weinig geld (41 euro) erg goed konden eten. Een night market was onze volgende stop, gevolgd door een bizarre snake market. Daar kun je, voor zover wij begrepen, voor geld een muis voeren aan een stel pythons, om vervolgens zelf een drankje te drinken. Van de kraampjes buiten snapten we iets meer: eten, eten en nog eens eten. Snacks kun je hier overal en altijd halen en de Taiwanezen doen dit duidelijk graag. Wij waren wel aan een ijsje toe. Dat werd na wat handen- en voetenwerk omgezet in een groene thee-milkshake, die bijzonder goed smaakte. We deden de metro nog even aan en wandelden vervolgens terug naar ons hotel. De leerlingen werken inmiddels hard aan het wegwerken van hun jetlag en als het tikken hier is verstomd zullen we hun voorbeeld snel volgen.

Hangen in Bangkok

Campbells en vliegtuigen

Geertruide die haar jetlag wegslaapt

Stephen werd verliefd op een hoedje

Longshan tempel

Groene thee milkshake